Archive | Marathi Poems RSS feed for this section

मैत्र

7 Jan

अडगळीच्या खोलीत कधीतरी खरडलेल्या ओळींचा कागद सापडला. आणि मग एक ओळ दुसऱ्या ओळीसाठी वाट मोकळी करू लागली..

आठवणींचा पसारा, जसा वळीव झिम्माड.

काही क्षण उंबऱ्याशी, काही डोंगर पल्याड.

*

कधी नकळत माझ्या, मैतराची पडे गाठ,

कधी ठेच लागली अन् कधी थोपटली पाठ.

अशा कितीक क्षणांच्या आठवणी त्या खटयाळ,

काही क्षण उंबऱ्याशी, काही डोंगर पल्याड.

*

कधी सुखाचा तो पूर, कधी दुखाची ही लाट,

कधी अंधारली रात, कधी उजळ पहाट.

साथ मैतराची आणावया किनारी अल्याड,

काही क्षण उंबऱ्याशी, काही डोंगर पल्याड.

*

अशा ऋणानुबंधांचा, जपावा तो ठेवा,

आपल्यासारखा आपल्याला ओळखणारा कुणी हवा.

दूर दूर असो तरी, घट्ट मैतराची गाठ,

काही क्षण उंबऱ्याशी, काही डोंगर पल्याड. 

**

श्रावणा रे…

6 Jan

Re Vasanta

श्रावणा रे तू तरी, मजला जरा बिलगून जा.

कोरड्या माझ्या किनाऱ्या, तू जरा भिजवून जा.

.

रिक्त ह्या माझ्या नद्या, ओशाळती तुझिया मुळे.

सागरा आलिंगण्यासी, प्राण त्यांचा तळमळे.

याचना त्यांच्या मनीची, तू जरा ऐकून जा.

श्रावणा रे तू तरी, मजला जरा बिलगून जा…

.

रुक्ष ह्या माझ्या दऱ्या, नवजीवना आसावती.

पक्षी ही आभाळ लांघून, उंच जाऊ पाहती.

पर्वतांच्या श्रुंखलांना, खूळ तू लावून जा.

श्रावणा रे तू तरी, मजला जरा बिलगून जा…

.

आसवांच्या गलबतांचे, नाट्य तू वर पाहशी.

स्वप्नवेड्या ह्या जीवाचे, मर्म ही तू जाणशी.

कोसळूनी तू तरी, स्वप्न ते विझवून जा.

श्रावणा रे तू तरी, मजला जरा बिलगून जा…

हेच व्हायचे पुनः पुनः

3 Mar

We often use the trivial question of whether one sees the glass half full or half empty to discuss pessimism and/or optimism. I personally feel that both these philosophies are intertwined with an ultimate aim of reaching the golden equilibrium. Maybe a state where pragmatism dictates everything else. And that is when pragmatism asks its usual question – whether your desires match with what you deserve?

I think this very tryst with handling the tight rope walk between taking a step forward and looking over the shoulder into the past is what fizzled up in the following poem. Every challenge and every struggle reiterates the need to perceive.. the need to persevere… again and again..

Disclaimer: This is the first time I have attempted to write a poem in my mother tongue, Marathi. Apologies to the readers who do not understand the language. Although I tried to come up with a translation, I don’t think I would be able to do a good job at it. To all those who understand Marathi, feel free to comment and critique. I would be more than happy to know what you feel about the poem. For those who want to give translation a shot, you are most welcome.. 🙂

ओंझळीत तू घेउनी स्वप्ने,

घे भरारी उंच नभा,

हेच व्हायचे पुनः पुनः.

*

पुनः एकदा नवीन आशा,

जुनी वळणे , नव्या दिशा,

पुढे जायच्या घाईमध्ये ,

क्षणभर मागे वळून पहा,

हेच व्हायचे पुनः पुनः.

*

पुनः एकदा नवीन नाती,

जुने रण, अन् नवी नीती,

गुंत्यांच्या ह्या गुंत्यामध्ये,

मुक्तछंद तू विहरत राहा,

हेच व्हायचे पुनः पुनः.


%d bloggers like this: